info@diasporaofalbania.com
info@diasporaofalbania.com
Për liri, drejtësi dhe dinjitet. Kur qytetarët bashkohen, Shqipëria ndryshon.
Misioni ynë
Ne jemi një nismë qytetare e krijuar nga diaspora shqiptare, e angazhuar për përfshirjen aktive të mërgatës në proceset politike dhe vendimmarrëse në Shqipëri.
Bashkohu me ne
Bëhu pjesë e një zëri qytetar që angazhohet për drejtësi, demokraci dhe pjesëmarrje aktive në vendimmarrjen për të ardhmen e Shqipërisë.
Kontribuo
Mbështet angazhimin qytetar për drejtësi, demokraci dhe një Shqipëri më të përfaqësuar dhe më të drejtë për të gjithë.
Reagimet dhe ndërveprimet
Aleatët tanë
Na kontaktoni
Na shkruani për një pyetje, një ide apo thjesht një përshëndetje. Le të ndërtojmë bashkë diçka më të mirë për Shqipërinë.
100 ditë rizgjim kombëtar!
Rroftë Shqipëria!
Rroftë shqiptaria!
.
Ndiqni🎙️ Buchi Podcast Shqip | Intervista, debate, histori, kulturë.
Çdo pëlqim ❤️, koment 💬 dhe shpërndarje 🔄 ndihmon që ky episod të arrijë te më shumë shqiptarë në Shqipëri, Kosovë, Maqedoninë e Veriut, Mal të Zi, Luginën e Preshevës, Çamëri dhe mërgatën shqiptare në mbarë botën.
Na ndiqni për biseda të sinqerta, analiza, intervista dhe diskutime mbi historinë shqiptare, politikën, ekonominë, kulturën, identitetin kombëtar, sipërmarrjen, arsimin, shkencën dhe njerëzit që po kontribuojnë për një Shqipëri dhe një komb shqiptar më të fortë.
📺 Episodet e plota mund t’i ndiqni në YouTube dhe t’i dëgjoni në Spotify, Apple Podcasts, Pocket Casts dhe platformat e tjera të podcast-eve.
Buchi Podcast Shqip është një nga podcast-et e pavarura shqiptare që synon të sjellë informacion, ide dhe debate me vlerë. Misioni ynë është të promovojmë mendimin kritik, dialogun e hapur dhe personazhet që kontribuojnë për të ardhmen e shqiptarëve dhe të Shqipërisë.
Nëse e vlerësoni këtë përmbajtje:
✅ Bëni Like
✅ Komentoni mendimin tuaj
✅ Shpërndajeni me miqtë
✅ Na ndiqni për episodet e radhës
#protest #flamingo #Shqiperi #Shqip #Albania ... See MoreSee Less
Shqipëria nuk është në shitje
Nga Gentian Alimadhi Diaspora për Shqipërinë e Lirë
Për një pjesë të madhe të jetës sime, kam besuar te shumë nga ato të vërteta që formësuan këndvështrimin politik dhe kulturor të miliona njerëzve në Perëndim. Kam besuar te modeli amerikan i demokracisë, te institucionet evropiane dhe te dallimi i qartë mes një Perëndimi që garanton lirinë dhe atyre vendeve që, në periudha të ndryshme, janë etiketuar si "shtete armike". Kam besuar se demokracia mund të eksportohet – madje edhe përmes forcës ushtarake – dhe se institucionet financiare ndërkombëtare e bankat qendrore vepronin kryesisht në interesin kolektiv.
Kam besuar – dhe në fakt ende dua të besoj – te liria e informacionit dhe e shprehjes, e garantuar nga Kushtetuta italian dhe konventat ndërkombëtare. Kam besuar te vërtetësia e ndarjes tradicionale ideologjike mes së Djathtës dhe së Majtës, te e ashtequajtura ‘Luftè e Ftohtë’ si një përplasje spontane mes sistemeve alternative, madje kam besuar edhe te ideja se një pjesë e konsiderueshme e premtimeve elektorale do të mbaheshin pasi një parti të merrte pushtetin. Kam besuar te vaksina kundër Covid-it dhe kam besuar se njeriu kishte zbritur vërtet në Hënë.
Megjithatë, vitet e fundit, shumë prej këtyre bindjeve kanë filluar të lëkunden. Ngjarje të caktuara ndërkombëtare, kontradiktat e politikës globale dhe hendeku në rritje mes qytetarëve dhe institucioneve kanë krijuar një ndjesi të përhapur zhgënjimi. Shumë njerëz kanë filluar të ndiejnë se ekziston një shkëputje mes parimeve të shpallura publikisht dhe sjelljes reale, e cila shpesh ndjek një logjikë krejtësisht të ndryshme.
Ndër ngjarjet që kanë ndikuar më thellë te ndërgjegjja publike janë, padyshim, tragjedia në Gaza dhe, më pas, çështja Epstein. Pavarësisht qëndrimeve politike apo interpretimeve gjeopolitike, numri i viktimave civile dhe perceptimi për një reagim të pamjaftueshëm nga ana e komunitetit ndërkombëtar i kanë lënë shumë qytetarë me ndjesinë e pafuqisë dhe të hidhërimit.
Përshtypja mbizotëruese është ajo e një bote që e ka të vështirë – përballë vuajtjeve njerëzore – t'i shndërrojë vlerat që predikon në veprime koherente. Kësaj tabloje i shtohet edhe shqetësimi në rritje lidhur me cilësinë e debatit demokratik dhe të informacionit.
Kur gazetaria investigative has pengesa ose kufizime, është e natyrshme që një segment i publikut të vërë në pikëpyetje gjendjen e lirisë së informacionit. Cilësia e kërkuar nga gazetaria shkon krah për krah me atë të politikës, e cila shpesh karakterizohet nga mediokriteti dhe improvizimi, duke i futur problemet në vend që të kërkojë zgjidhje afatgjata.
Pastaj, përballë një skenari në të cilin një vend i madh si Italia duket se po humbet progresivisht kontrollin mbi pjesë të territorit të saj, nga Puglia në Sardenjë, është e natyrshme të pyesësh veten se çfarë mund të jetë duke ndodhur në Shqipëri, një vend më i vogël dhe më i prekshëm që shpesh riprodhon dinamikat dhe problemet e saja.
Dhe është pikërisht vëzhgimi i këtyre dinamikave që më ka tërhequr vëmendjen në vendinlindjen time: Shqipërinë.
Si shqiptar, duhet të pranoj se në muajt e fundit, ngjarjet në vendin tim më kanë befasuar pozitivisht. Për të parafrazuar një tjetër shqiptar, Antonio Gramsci, shqiptarët duket se më në fund e kanë kuptuar se e keqja politike nuk shkaktohet vetëm nga ata që veprojnë (ne ketè rast pushteti), por edhe nga ata që refuzojnë të veprojnë. Dhe qytetarët kanë vendosur të mos dorëzohen.
Për më shumë se nëntëdhjetë ditë, një mobilizim popullor i njohur si "Revolucioni i Flamingos" ka sjellë dhjetëra mijëra qytetarë në rrugë çdo ditë. Në zemër të protestave janë akuzat për korrupsion, mungesa e transparencës administrative dhe perceptimi se burimet e rëndësishme kombëtare po menaxhohen pa përfshirjen e duhur të publikut.
Shumë protestues besojnë se Shqipëria po kalon një fazë vendimtare në historinë e saj. Nuk është vetëm çështje sfidimi i një qeverie apo një shumice politike. Për pjesën më të madhe të popullsisë, çështja ka të bëjë me të ardhmen e kombit, sovranitetin e tij ekonomik dhe politik dhe aftësinë e tij për t'u ofruar të rinjve perspektiva të mjaftueshme për të ndërtuar të ardhmen e tyre në vendin ku kanë lindur.
Çështja e hemorragjisë demografike zë një vend qendror në debatin publik shqiptar. Gjatë 35 viteve të fundit, më shumë se një milion qytetarë janë larguar nga vendi në kërkim të mundësive më të mira. Familje të tëra janë ndarë, komunitetet janë zbrazur dhe ky fenomen vazhdon të ndikojë thellësisht në strukturën shoqërore të vendit. Për protestuesit, ky është një gjenocid i vërtetë i brendshëm, i vazhdueshëm dhe i heshtur, i cili thuhet se nxitet nga shpopullimi i komanduar kombit, duke lejuar pushtimin e tij nga të ashtuquajturit investitorë strategjikë, të zgjedhur arbitrarisht nga ata që qeverisin. Rregulla specifike që lejojnë pushtimin e tokës dhe ndërtesave që u përkasin atyre që nuk kultivojnë ose nuk jetojnë atje, sipas protestuesve, e konfirmojnë këtë teori, e cila është testuar tashmë diku tjetër.
Paradoksi është i dukshëm për shumë shqiptarë. Një territor i pasur me burime natyrore, i karakterizuar nga depozita të konsiderueshme minerale, furnizime me ujë dhe energji, si dhe potencial i konsiderueshëm turistik, vazhdon të përballet me vështirësi që shtyjnë një pjesë të konsiderueshme të popullsisë të kërkojnë fatin e tyre diku tjetër. Kjo ngre një pyetje gjithnjë e më të shpeshtë: pse një vend me një potencial të tillë nuk arrin të garantojë kushte të përshtatshme jetese për qytetarët e tij?
Në këtë kontekst, fjalët e Václav Havel janë përsëri të rëndësishme, kur ai i përshkroi sistemet post-totalitare si të përshkuara nga hipokrizia dhe një shtrembërim i realitetit. Sipas shumë protestuesve shqiptarë, problemi nuk është vetëm korrupsioni, por edhe një humbje e përgjithshme e besimit në institucione, e nxitur nga hendeku në rritje midis premtimeve politike dhe rezultateve konkrete.
Prandaj, nuk është për t'u habitur që një segment i madh i diasporës shqiptare po merr pjesë gjithashtu në protesta. Nga qytetet kryesore evropiane, përfshirë Parmën, deri te tubimet e organizuara në Tiranë, mijëra njerëz po demonstrojnë mbështetjen e tyre për një lëvizje që ata e perceptojnë si një betejë për dinjitet kombëtar, si dhe për qeverisje të mirë.
Kjo histori përmban gjithashtu një mësim më të përgjithshëm. Për shumë vite, shqiptarët shpresonin se konsolidimi demokratik do të vinte nëpërmjet ndërhyrjes ose ndikimit të fuqive të mëdha perëndimore, përfshirë Italinë. Sot, shumë prej tyre duket se kanë zhvilluar një bindje tjetër: asnjë demokraci nuk mund të importohet nga jashtë, sepse përgjegjësia për ndryshimin bie para së gjithash tek qytetarët shqiptarë.
Megjithatë, ata që sot e shohin me shpresë perspektivën e një "Shqipërie të re" e shohin edhe Italinë si një demokraci të konsoliduar dhe historikisht të afërt, duke shpresuar se, përtej marrëdhënieve personale midis Giorgia Melonit dhe Edi Ramës dhe marrëdhënieve midis dy qeverive, ajo do të jetë në gjendje të mbështesë kërkesat legjitime demokratike të qytetarëve shqiptarë, pjesëmarrjen e tyre qytetare dhe të drejtën e tyre për të kërkuar ndryshime politike, në respekt të plotë të sundimit të ligjit, transparencës dhe vlerave evropiane.
Hannah Arendt shkroi se subjekti ideal i regjimeve totalitare nuk është militanti i bindur, por personi që nuk bën më dallimin midis të vërtetës dhe gënjeshtrës, midis realitetit dhe trillimit. Kur kjo aftësi kritike mungon, çdo abuzim bëhet i mundur.
Prandaj, përgjigjja nuk mund të jetë urrejtja ose kundërshtimi i përhershëm. Përgjigjja duhet të jetë shkolla, kultura dhe edukimi qytetar. Ne duhet t'u mësojmë të rinjve vlerën e demokracisë dhe lirisë së mendimit, guximin për të shprehur mendimet e tyre dhe rëndësinë e debatit me respekt midis ideve të ndryshme.
Historia na mëson se dhuna shpesh shoqërohet me gënjeshtra dhe se gënjeshtrat, nga ana tjetër, kërkojnë mbrojtje te frika. Për t'iu kundërvënë atyre, ne duhet të ndërtojmë komunitete të vetëdijshme të afta për dialog, për t'u bashkuar dhe për të marrë pjesë aktive në jetën publike. Diktaturat, për të dominuar, mbështeten në frikën kolektive, pasi secili prej nesh ka frikë për sigurinë e vetë, vendin e punës dhe të ardhmen e familjes. Kjo është arsyeja pse është thelbësore të edukohen njerëzit që të braktisin izolimin, pjesërisht për shkak të teknologjisë, në favor të një kulture agreguese dhe reflektimi kolektiv.
Në një epokë të karakterizuar nga mosbesimi dhe konfuzioni, ndoshta detyra më e vështirë është ruajtja e të menduarit kritik. Si shqiptar, pas kaq shumë sigurish të shkatërruara, një bindje vazhdon të më përndjekë: një popull që ruan dinjitetin dhe ndjenjën e përkatësisë nuk mund të blihet ose fshihet.
Shqipëria nuk është në shitje! ... See MoreSee Less
Së bashku do ja dalim!
.
Ndiqni🎙️ @buchipodcastshqip | Intervista, debate, histori, kulturë.
Çdo pëlqim ❤️, koment 💬 dhe shpërndarje 🔄 ndihmon që ky episod të arrijë te më shumë shqiptarë në Shqipëri, Kosovë, Maqedoninë e Veriut, Mal të Zi, Luginën e Preshevës, Çamëri dhe mërgatën shqiptare në mbarë botën.
Na ndiqni për biseda të sinqerta, analiza, intervista dhe diskutime mbi historinë shqiptare, politikën, ekonominë, kulturën, identitetin kombëtar, sipërmarrjen, arsimin, shkencën dhe njerëzit që po kontribuojnë për një Shqipëri dhe një komb shqiptar më të fortë.
📺 Episodet e plota mund t’i ndiqni në YouTube dhe t’i dëgjoni në Spotify, Apple Podcasts, Pocket Casts dhe platformat e tjera të podcast-eve.
Buchi Podcast Shqip është një nga podcast-et e pavarura shqiptare që synon të sjellë informacion, ide dhe debate me vlerë. Misioni ynë është të promovojmë mendimin kritik, dialogun e hapur dhe personazhet që kontribuojnë për të ardhmen e shqiptarëve dhe të Shqipërisë.
Nëse e vlerësoni këtë përmbajtje:
✅ Bëni Like
✅ Komentoni mendimin tuaj
✅ Shpërndajeni me miqtë
✅ Na ndiqni për episodet e radhës
#protest #flamingo #Shqiperi #Shqip #Albania ... See MoreSee Less